( جَزاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ ) پاداش ايشان نزد پروردگارشان بهشتهاى عدن است كه از زير درختهاى آن نهرها روانست . ( خالِدِينَ فِيها ) كه براى هميشه و ابد در آن خواهند بود . ( رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ ) خدا از آنها بواسطه اعمال صالحه و طاعتها راضى است . ( وَ رَضُوا عَنْهُ ) و ايشان هم از خدا بسبب پاداشهاى خوبى كه از ثواب داده راضى هستند . و بعضى گفته‌اند : خدا از آنها راضيست چون او را بيگانگى و وحدانيّت پرستيده و از آنچه مقام ربوبى او نيست تنزيه كرده و او را اطاعت نمودند و ايشان از خدا راضى هستند چون آنچه اميد رحمت و فضل او را داشتند بايشان داده شد . ( ذلِكَ ) اين رضا و ثواب ( لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ ) براى آن كس است كه از خدا ترسيده و ترك معصيت و گناه نموده و او را اطاعت كرده است . در كتاب شواهد التنزيل حاكم حسكانى ص 356 باسنادش از

--> ( تا زمان ما اينست كه قصد قربت ممكن نيست كه متعلّق به تكليف شود ، براى اينكه متعلق تكليف واجب است كه قبل از تكليف محقق باشد و قربت معقول و متصوّر نميشود مگر بعد از تكليف و اين استدلال در كتب اصولى ايشان معروف است ، و حق اينست كه متعلقات فعل واجب - نيست كه محقق و موجود باشد قبل از فعل به جهت اينكه مىگويى من حفر چاه كردم و خانه ساختم و حال آنكه چاه محقق نميشود مگر بعد از كندن چاه و خانه ساخته نميشود مگر بعد از اتمام بنا و مانند آنست تصوّر معنى و معنى يافت نميشود مگر بعد از تصوّر . ( شعرانى )